 |
AANRADERS |
 |
AANRADERS
Vervolgpagina met Aanraders Detectives / Thrillers
 |
Peter Buwalda – Bonita Avenue, 2011
Joni Sigerius, de stiefdochter van de rector magnificus van de Twentse
universiteit, drijft samen met haar vriend Aaron een handeltje dat ze maar
liever voor haar krachtige en briljante vader verborgen houdt. Het is in het
jaar van de vuurwerkramp dat ook in het gezin de boel explodeert. Niet alleen
lopen Joni en Aaron tegen de lamp, het is ook de zomer dat de enige en echte
zoon van Sigerius vrijkomt uit de Scheveninger strafgevangenis. |
 |
Rupert Isaacson – De paardenjongen, 2009 Rowan is autistisch, heeft driftbuien, angstaanvallen, is hyperactief en op zijn vijfde nog steeds onzindelijk. Maar hij houdt van paarden en paarden houden van hem. Als laatste, wanhopige poging om zijn leven draaglijker te maken, nemen zijn ouders hem mee naar het land van het ultieme paardenvolk: Mongolië. Het boek vertelt, in drie delen, de voorgeschiedenis van het gezin, de tocht van een maand waarin de auteur (Rowans vader, paardentrainer en reisboekenschrijver), zijn vrouw, kind en een kleine filmcrew vanuit Texas afreizen naar Mongolië, om daar sjamanen te bezoeken en het rendiervolk te ontmoeten. De tekst staat in 23 hoofdstukken die op elkaar aansluiten. Het verhaal boeit en de lezer raakt zeer betrokken in deze schijnbaar onmogelijke tocht met euforische momenten en grote teleurstellingen. Tot op het laatst vraagt de lezer zich af wat de reis met Rowan zal doen. Een boek vol oerkrachten, dat een een verruimende blik geeft op autisme. Het biedt ook een adembenemende kijk in het leven van het Mongoolse nomadenvolk. |
 |
Sara Gruen – Water voor de olifanten, 2007 Jacob (93) raakt opgewonden als er een circus wordt opgebouwd tegenover het verzorgingshuis waar hij verblijft. Fragmenten uit dit tehuis worden verweven met herinneringen aan de zomer van 1931. Jacob onderbrak toen, na de dramatische dood van zijn ouders, zijn studie veeartsenijkunde en belandde bij een circus. In deze grote flashback schetst de auteur een fantastisch beeld van een in de Verenigde Staten per trein rondtrekkend circus, zoals dat begin vorige eeuw gebeurde. Het spannende én romantische verhaal is gelardeerd met historische gebeurtenissen uit de beginjaren van zo rondreizende circussen. Kenmerkend zijn in deze terugblik de liefde voor dieren, het illusie scheppen, het enorme verschil in status van de werknemers en de tekenen van die tijd: de armoede na de "Krach" van 1929 en de "Drooglegging". Dit harde "verslag" is met diep inlevingsvermogen geschreven. |
 |
Henning Mankell – Verteller van de wind, 2007 Voor de veelzijdige Zweedse wereldburger en schrijver van (politie-)romans, toneel en jeugdboeken Mankell (1948) is de solidariteit met de armen en zwakken een (literair) erewoord. Ook in deze in Maputo, de hoofdstad van Mozambique, spelende roman, staat hij aan hun kant. Nelio, een 10-jarig straatkind, wordt stervende gevonden en verpleegd door de bakker José. Negen nachten lang weigert Nelio medische hulp en vertelt zijn schokkend levensverhaal van geweld, vlucht en armoede, maar ook van moed en liefde. Het harde leven maakte hem oud en wijs, met een bijzondere uitstraling van onaantastbare vanzelfsprekendheid. Met veel invoelingsvermogen, spanning en optimisme beschrijft Mankell de schrijnende sociale werkelijkheid van de straatkinderen. Deze roman werd in 1996 genomineerd voor de literatuurprijs van de 'Noordse Raad'. In de vertaling komt de toegankelijke schrijfstijl van Mankell goed tot uiting. Bevat Portugees-Afrikaanse woordenlijst. Een aangrijpend en bijzonder verhaal. |
 |
Charles Lewinsky – Het lot van de familie Meijer, 2006 De gerespecteerde veehandelaar Salomon Meijer en zijn vrouw Golde wonen in 1871 in een Zwitsers stadje met hun twee dochters. Als soldaat Jancki, een onbekend, Frans familielid, in huis wordt opgenomen, komt voor het eerst de liefde in het zicht. Dit is het begin van een omvangrijke joodse familiegeschiedenis, waarin generatie na generatie tegen de maatschappelijke en vooral politieke achtergrond tot aan 1945 wordt neergezet. De Zwitserse schrijver Charles Lewinsky heeft een prachtige, levensechte roman geschreven, die de lezer achter elkaar zou willen uitlezen, zij het dat de omvang dit belet. Hij heeft een bijzonder groot en veelzijdig oeuvre op zijn naam staan: van (kinder)boeken, poëzie, satire, filmscripts, tot draaiboeken voor o.m. krimi's voor ZDF, ARD en SRF. Hij is een groot verteller en heeft zich zeer goed verdiept in de joodse levensstijl door de decennia heen. Aan het eind van het uitstekend vertaalde boek is een uitgebreide verklarende woordenlijst van Jiddische begrippen opgenomen en een stamboom. |
 |
Arsène van Nierop - Noodkreet uit Juárez, 2008 In 1998 werd de Nederlandse Hester van Nierop in het Mexicaanse Ciudad Juárez vermoord. Haar moeder schreef dit boek over de achtergronden van de moord, over de moeilijke verwerking hiervan door haarzelf en haar gezin en over het onderzoek, of liever de afwezigheid van het onderzoek naar de dader. Het bleek dat in deze stad in tien jaar tijd meer dan vijfhonderd vrouwen verkracht en vermoord waren en meer dan vijfduizend vermist zonder dat er ooit een dader voor de rechter was verschenen. Terwijl er in het geval van Hester een naam en een signalement bekend waren. In Nederland richt de schrijfster de Stichting Hester op en steunt zo de strijd van enkele dappere Mexicaanse vrouwen voor het verkrijgen van recht voor vrouwen. Dit gebeurt onder andere door het stichten en in stand houden van een blijf-van-mijn-lijfhuis. Het boek schetst een ontmoedigend beeld van corruptie, onverschilligheid, machogedrag en rechteloosheid. Een vlot geschreven en boeiend verslag, waarin afwisselend verbijstering, woede, tedere herinneringen, maar vooral doorzettingsvermogen een belangrijke rol spelen. |
 |
Tatiana de Rosnay - Haar naam was Sarah, 2007 In de nacht van 16 juli 1942 wordt de 10-jarige Sarah met haar ouders opgepakt en naar het Velodrome d'Hiver in Parijs gebracht. Zij heeft ongezien haar kleine broertje in een kast verstopt en belooft hem later te bevrijden, maar Sarah wordt weggevoerd en ziet hem nooit meer terug. Zestig jaar later moet een Amerikaanse journaliste in Parijs een artikel schrijven over die gebeurtenis. Zij zoekt in archieven naar de ware toedracht en ontdekt een geheim van haar schoonfamilie. Ondanks het advies zich daar niet mee te bemoeien, probeert de journaliste het spoor van Sarah te volgen. De twee verhaallijnen worden beurtelings beschreven en vooral de ervaringen van Sarah geven de lezer een onthutsend beeld van de wreedheden rondom de deportatie. Een prachtig verteld en vertaald, aangrijpend verhaal met een dramatische ontknoping. |
 |
Claire Polders – De onfeilbare, 2005 Deze debuutroman van de Nederlandse schrijfster (1976) leest heel vlot, dankzij de luchtige, jonge stijl (gekenmerkt door het gebruik van emoticons) en de opbouw in korte hoofdstukken. Het is het verhaal van twee jonge Nederlandse vrouwen die elkaar leren kennen in een café in Parijs en besluiten samen naar New York te gaan. De ik-verteller, Amber, is onzeker en worstelt met de vraag wie ze is. Ze heeft kunstgeschiedenis gestudeerd, maar wil eigenlijk liever fotograaf zijn. Ze bewondert haar vriendin, Cleo, juist om haar zelfverzekerdheid en doortastendheid. Gaandeweg hun vriendschap blijkt Cleo echter niet te zijn wie ze zegt te zijn. Hoe groter Ambers inzicht in Cleo wordt, hoe groter haar zelfkennis. Polders weet de aandacht van de lezer vast te houden door de spanning die daardoor ontstaat, maar ook door de afwisseling in ruimte - van Amsterdam, naar Parijs en New York en weer terug - en in vorm: het verhaal wordt onderbroken door cursieve teksten die soms een dialoog of chatsessie weergeven, soms het onderschrift bij een van Ambers foto's zijn en soms de dagboekvorm hebben. De emoticons worden overigens achterin verklaard. |
 |
Majgull Axelsson - Huis der nevelen, 2007 De 42-jarige diplomate Cecilia Lind, gescheiden en moeder van een dochter, keert terug van haar post op de Filippijnen naar haar geboortedorp in Zweden om voor haar stervende moeder te zorgen. Aan het ziekbed van haar moeder denkt Cecilia terug aan haar jeugd, haar moeizame verhouding met haar ouders, en vooral aan het achtjarige Filippijnse zwerfkind Dolly dat ze had willen adopteren, maar tijdens een vulkaanuitbarsting heeft achtergelaten. De auteur (1947) was jarenlang journaliste en schrijfster van non-fictieboeken over o.a. kinderprostitutie en kinderarbeid. Ze kreeg bekendheid met haar tweede boek 'Aprilheks', waarmee zij de prestigieuze Zweedse Augustpris won. Ook 'Huis der nevelen', haar debuut vond in Nederland zijn weg wel. Qua thematiek en schrijfstijl lijkt het op 'Aprilheks'. Het speelt zich afwisselend af in heden en verleden, in Zweden en op de Filippijnen, en familieverhoudingen, onverwerkte jeugdtrauma's en sociale problematiek (zwerfkinderen, kinderarbeid) spelen een grote rol in dit goed geschreven, boeiende maar wat sombere verhaal. |
 |
Bernlef - Op slot, 2007 Ook in deze roman van Bernlef gaat het over kijken en over de weergave van de werkelijkheid. De nadagen van een schilder en zijn vrouw (zijn model en muze) worden beschreven; beurtelings verteld vanuit de optiek van een bevriend fotograaf en van de dochter van het schildersechtpaar (in de ik-vorm). De schilder is geobsedeerd door 'de eerste blik'; zijn vrouw blijft hij (naakt) portretteren, zoals zij was toen hij haar ontmoette, en dat terwijl het leven aan haar voorbij trekt. Wanneer de schilder overleden is en de fotograaf de geschilderde nalatenschap fotografeert, worden elementen van de relatie van de schilder en zijn model onthuld. De locatie is een dorp bij zee; mooi is hoe Bernlef het naseizoen in het badplaatsje E (waarschijnlijk Egmond aan Zee) beschrijft. 'Op slot' is een melancholieke kunstenaarsroman, precies geschreven. Werkelijke levens gaan erin voorbij, terwijl gepoogd wordt de tijd tot stilstand te brengen in de kunst. Stilstand in het schilderen, stilstand in de fotografie. |
 |
Rosita Steenbeek - Siciliaans testament, 2006 Rosita Steenbeek heeft diverse romans op haar naam staan die geliefd zijn bij grote groepen lezers, zoals De laatste vrouw en Schimmenrijk. Ze heeft een groot deel van haar leven in Italië gewoond en verblijft daar nu nog de helft van het jaar. Dit land speelt dan ook vaak een rol in haar werk, zo ook in deze roman. Hoofdpersoon Suzanne keert terug naar Sicilië voor een bezoek aan haar ex-minnaar, Roberto, die ongeneeslijk ziek blijkt te zijn. Zij heeft niet meer de gevoelens voor de zieke man die ze ooit had, en trekt er dan ook steeds vaker op uit om het eiland te ontdekken. Steenbeek schreef eerder al over haar liefdes voor belangrijke mannen. De herhaling van thematiek hoeft geen bezwaar te zijn als het taalgebruik verrassend is, maar Steenbeek is stilistisch geen sterk auteur. Het boek opent in de eerste alinea al met een te lange kromme zin. Echter voor liefhebbers van Sicilië biedt het boek voldoende (natuur)beschrijvingen van het eiland om van deze roman te genieten. |
 |
Pauline Slot - De inwendige, 2007 In 1999 debuteerde Slot (1960) met het succesvolle Zuiderkruis waarna met een tussenpoos van een jaar haar tweede en derde roman verschenen. Haar vierde roman verschijnt pas bijna zes jaar later. Deze is niet vergelijkbaar met Slots debuutroman en mist vooral de spanningsboog die Zuiderkruis wel had. Ik-persoon Alma vertelt haar levensverhaal aan de hand van haar eetgewoonten. Vanaf haar vierde tot haar midveertigste volgen we haar vanaf het ijs na het amandelknippen tot een feestmaal voor haar familie. Na enkele tientallen bladzijden beginnen al die wederwaardigheden met roomboter, theeworst, bibber, boterkoek, vleeswarenschaaltjes en nog veel meer wel te vervelen. Er wordt vaak van onderwerp veranderd, wat behoorlijk wat concentratie van de lezer vraagt. Alles wordt wel chronologisch verteld, soms met de nodige tijdsprongen. Knap weet Slot de verteltoon van Alma te laten ontwikkelen van kinderstem naar volwassenheid. De thematiek van eetstoornissen zal niet iedereen interessant vinden, maar de herkenning van Nederlandse gewoonten in de jaren 60/70 zal de wat oudere lezer zeker aanspreken. |
 |
Saskia de Coster - Eeuwige roem, 2006 Saskia de Coster (1976) past in het rijtje jonge Vlaamse prozaschrijvers dat momenteel furore maakt: Annelies Verbeke, Dimitri Verhulst, Jan van Loy en anderen. Zij debuteerde in 2002 met 'Vrije val', een boek vol bizarre personages, waarna zij door twee tijdschriften verkozen werd tot een van de tien beste jonge schrijvers van dat moment. Deze uitgave is haar derde roman en draait om twee jonge vrouwen, Babs en Julie, wier levens van jongs af aan afzonderlijk gevolgd worden - verteld door een wij-perspectief - tot zij elkaar ontmoeten. De roman staat bol van sprankelende metaforen en personificaties waardoor een compleet nieuwe werkelijkheid ontstaat, wat echter het risico met zich meedraagt dat het verhaal af en toe ondoorzichtig wordt. Dat komt ook doordat De Coster in losse beelden haar verhaal opbouwt, waardoor eerder een ode aan de verbeelding ontstaat dan een chronologisch verhaal. Dit maakt deze op zich sterke roman eerder geschikt voor in literatuur geïnteresseerde lezers dan voor een breed publiek. |
 |
Sipko Melissen - Spiegelpanden, 2007 Sipko Melissen (1944), auteur van drie prozabundels en een bundel poëzie (winnaar van de Anton Wachterprijs 1998) is een interessant, maar ten onrechte niet echt tot het grote publiek doorgedrongen auteur. In 'Spiegelpanden' wordt een ingewikkelde zoektocht beschreven van een middelbare man die de rol van vriendschap, liefde en trouw onderzoekt, en daarvoor terugkeert in zijn verleden. Tegelijkertijd gaat het boek over schrijven, de rol van literatuur, het ervaren, verwerken en zich herinneren van de werkelijkheid. Melissen kiest niet voor een gemakkelijke vertelvorm, maar doet daarmee wel recht aan de psychische processen die hij beschrijft. |
 |
Paul Verhoeven – Jezus van Nazaret, 2008 Paul Verhoeven is filmregisseur en loopt al lang rond met het idee van een Jezusfilm. Daardoor is hij al jarenlang zeer geïnteresseerd in de persoon van Jezus. Op grond van zijn in het Jesus Seminar verworven kennis en gesteund door een omvangrijke literatuurlijst heeft hij nu dit boek geschreven. Hij is gefocust op de historiciteit van Jezus, terwijl die vraag theologisch als onoplosbaar wordt beschouwd. Liever studeert men op de verkondiging van Jezus door elke evangelist afzonderlijk. Die verkondiging verwaarloost Verhoeven, wat zijn theorie aanvechtbaar maakt. Hij hanteert bij zijn studie een filmcriterium. Alles wat zonder manipulatie te filmen is, kan historisch zijn. Zo komt hij tot eigenzinnige visies, wel gebaseerd op theologische studies, maar als hij op dreef is, laat hij zijn fantasie ook wel ongedocumenteerd de vrije loop. Argumenten weegt hij niet af. Paulus vermeldt als enige een verschijning aan twaalf discipelen, het past in zijn theorie, dus is het zo - ondanks wat de evangelisten schrijven. Het boek is spectaculair, maar als studie teleurstellend en een gemiste kans. Met uitvoerige eindnoten, een literatuurlijst en registers op Bijbelcitaten en persoonsnamen. |
 |
Miranda Glover – Meesterwerk, 2005 Esther Glass is beroemd door extreme kunstwerken en steeds op zoek naar een nieuwe uitdaging. Maar tegelijk zoekt ze, nog onbewust, naar haar eigen essentiële identiteit. Ze besluit zelf het onderwerp van haar volgende project te worden: ze laat zich veilen, voor de hoogste bieder, en zal hem gedurende een week zeven performances leveren, waarbij ze in de huid kruipt van zeven beroemde vrouwenportretten. Doel is, erachter te komen (voor publiek, eigenaar en eigendom) wat de wezenlijke waarde is van een kunstwerk, en als dat een vrouw betreft, in hoeverre die vrouw wel of niet eigendom is, en waar ze voor staat. In deze verbluffende roman geeft de schrijfster met veel kennis van zaken, veel inzicht in kunst en in een vrouwenleven, haar visie op deze probleemstelling. Het is een prachtig, spannend, origineel verhaal en een verrassend sterk debuut. Het enige jammere is dat de ik-vorm niet zo goed bij de verteltrant past (geeft de indruk van onwaarschijnlijkheid), maar waardering blijft op z'n plaats. |
 |
Barbara Voors – Dooi, 2008 Iris Halvarsson is 39 jaar als haar man en haar 9-jarig dochtertje op het ijs van een Zweeds meer worden vermist. Wanneer beide lichamen worden gevonden, is er het grote ‘Hoe?’ en ‘Waarom?’ Is het een ongeluk of juist niet? Bewijsstukken verdwijnen door de dooi, maar dooi is ook nodig om de ijsprop in Iris’ hart te laten smelten. In het zoeken naar antwoorden op de vragen komen zaken aan het licht die verband houden met geheime relaties, waarbij Iris’ buurvrouw en een bevriende officier van justitie een rol spelen. De hoofdstukken zijn verdeeld in vóór en nà de vermissing, de ik-figuur wisselt van persoon. Het geheel is een psychologische relatieroman geworden die mede door de opgebouwde spanning de aandacht van de lezer continu gevangen houdt. De auteur werd geboren in 1976 en is half Nederlands en half Zweeds. Ze debuteerde in 1990, in Nederland werd ze bekend door de roman ‘Zusje van me’ (1999). ‘Dooi’ is de zesde roman van haar die in het Nederlands verschijnt. |
 |
Anna Enquist – Contrapunt, 2008 Anna Enquist (1945) is een van de bekendste schrijvers in de Nederlandse literatuur. Zij begon als dichter, maar maakte vooral naam met haar romans ‘Het meesterstuk’ (1994) en ‘Het geheim’ (1997). Zij schreef het boekenweekgeschenk van 2002. In ‘Contrapunt’ vertelt zij het aangrijpende verhaal van het verlies van haar dochter door een ongeluk. Een vrouw wijdt zich aan het instuderen van de Goldbergvariaties van Bach. Ieder hoofdstuk wordt ingeluid door de muzieknotatie van de opeenvolgende variaties. Elk muziekfragment roept bij de vrouw herinneringen op. Herinneringen aan haar eigen geschiedenis als pianiste en schrijfster, aan haar gezin, haar moederschap en aan haar overleden dochter. Hiermee vervlochten is het verhaal van Bach die de Goldbergvariaties componeerde na de dood van een volwassen zoon. Dit spiegelverhaal geeft de roman de diepte van een contrapunt. De compositie van het boek is strak als de muziek van Bach. De emoties zijn beteugeld door de taal en de ‘vertaalde’ muziek. Dat geeft het verhaal de spanning en de dynamiek van een levende herinnering. |
 |
Linda Olsson – Astrid & Veronika, 2007 Een verhaal, waarvan vooral de sfeertekening boeiend is. Het verhaal vertelt niet meer en niet minder dan over de ontmoeting van een oude en een jonge vrouw, die in twee eenzame huizen tegenover elkaar komen te wonen. Om beurten eten ze bij elkaar en ze wandelen. Het grootste gedeelte van het boek is dat het zo ongeveer. Even is er iets meer verhaal: de oude vrouw vertelt haar grote geheim. En de jonge vrouw het verhaal van haar verongelukte liefde. Daarna kabbelt het verhaal weer verder, op een dromerige manier. Wat vooral opvalt is het feit, dat uitgebreide natuurbeschrijvingen en de mededelingen over de gezamenlijke etentjes nu eens niet vervelen! Werkelijk prachtig geschreven relaas van de vriendschap tussen een oudere en jongere vrouw. |
 |
Rascha Peper - Verfhuid, 2005 Kunsthandelaar Arnold Kee raakt gefascineerd door een van zijn klanten, een eenzelvige verzamelaar van werk van Duitse romantische schilders. Kee stimuleert deze Terwindus om een bijzonder werk van Caspar David Friedrich in bruikleen te geven aan een museum, maar ontdekt nadien dat Terwindus waarschijnlijk diverse stukken uit zijn verzameling door diefstal heeft verkregen. Als de Friedrich door een vandaal wordt beschadigd, wordt dit Terwindus’ dood; hij sterft letterlijk met het schilderij op zijn huid. De verzamelwoede en passie slaan dan over naar Kee, die depressief raakt door onvrede over de relatie met zijn veel jongere vriend en zijn onvervulde kinderwens. Uiteindelijk wint ook bij hem de hebzucht het van de eerlijkheid. Personen in de ban van een passie, vaak een verzameldrift, bevolken vrijwel alle boeken van Rascha Peper. |
 |
Maria Helleberg – Alberto, 2007 De Deense schrijfster (1956) debuteerde in 1986 en heeft een groot aantal zeer lezenswaardige (vaak lijvige) historische romans over Deense en Scandinavische beroemdheden op haar naam staan: b.v. over de met een Russische tsaar getrouwde Deense prinses Dagmar en over Margereta I, heerseres over de drie Scandinavische rijken. Pas nu verschijnt met “Alberto” voor het eerst een van haar romans in Nederlandse vertaling. Hoofdpersonage en verteller is de uit een zeer armoedig milieu afkomstige Deense beeldhouwer Bertel Thorvaldsen (1770-1844), de grootste schepper van zijn tijd van verheven, neoklassieke sculpturen. Het leven is voor de aantrekkelijke jongeman vanaf zijn opname in de Deense academie en tijdens zijn langdurig oponthoud in Rome uitsluitend de kunst. Via zijn problematische verhouding met vrouwen, waaronder zijn Romeinse vriendin Anna Maria, en de dood van hun 5-jarig zoontje laat Helleberg op fascinerende wijze een dramatisch, bijna depressief ingekleurd licht op de geniale kunstenaar schijnen. Een uiterst boeiende roman voor een historisch geïnteresseerd publiek. |
 |
Judith Koelemeijer – Anna Boom, 2008 De schrijfster van 'Het zwijgen van Maria Zachea' (2001) ontmoet bij toeval Anna Boom, een vrouw met een opmerkelijk levensverhaal. Anna, begin twintig, smoorverliefd op een getrouwde Hongaar, besluit (uit verveling!) midden in de oorlog naar haar geliefde in Hongarije af te reizen; daarna volgt een avontuurlijk bestaan. Haar ervaringen met Duitsers en Russen, haar werk voor de Zweed Wallenberg, haar minnaars, kortom, haar optreden getuigt van moed èn roekeloosheid, en veel geluk. Ten slotte een gelukkig huwelijk en het zwijgen tot de ontmoeting met Koelemeijer. Koelemeijer ontvouwt chronologisch Anna's levensverhaal, zonder literaire opsmuk; Anna's levensloop is spannend genoeg. De ankerpunten zijn de steden waar zich voor Anna markante gebeurtenissen afspeelden. De uitwerking van deze levensbeschrijving is een mengeling van feit (de gebruikte citaten uit brieven en dagboeken) en fictie (de weergave van gevoerde gesprekken van decennia geleden). Met verantwoording en bibliografie. Een spannend vrouwenleven dat Koelemeijer zonder literaire pretenties voor zichzelf laat spreken. |
 |
Heather Terrell – De Metamorfose, 2007 Een advocate ontmoet haar cliënt: hij is huisadvocaat van een kunstveilinghuis en wordt aangeklaagd door de familie Baum in verband met de herkomst van een schilderij, de Metamorfose.Het is een schilderij van een schilder uit de Gouden Eeuw, dat in bezit was van de familie Baum. Maar in de Tweede Wereldoorlog aasden de Duitsers op het gehele kunstbezit van de familie. De familie, van joodse afkomst, moest vluchten, helaas een vlucht die mislukte. Zo kwam het schilderij in handen van handelaren, en verdween het naar Amerika. Hilda Baum eist het schilderij van haar vader nu terug. Mara wil deze zaak tot een goed einde brengen, het zou promotie betekenen. Maar er blijkt een complicatie te zijn: de cliënt is een vroegere medestudent, met wie ze het heel goed kon vinden. En het klikt weer tussen hen. Ze moet natuurlijk haar persoonlijke leven strikt gescheiden houden van het zakelijke, maar dat wordt heel moeilijk, want Michael is niet van plan zich daaraan te conformeren. De voorbereiding voor het proces verloopt prima, alles lijkt in orde, maar dan ontdekt Mara dat Michael niet helemaal eerlijk is. Hij gebruikt haar. Maar waarvoor dan? De papieren van de herkomst van het schilderij zijn toch echt? Als ze haar vermoedens deelt met Lillian, een oudere vrouw, die in het verleden begonnen is met het onderzoek naar de herkomst, wil ook die het naadje van de kous weten en ze gaan samen op onderzoek uit. Terwijl dit alles zich in het heden afspeelt lezen we ook over hoe het schilderij in de Gouden Eeuw tot stand gekomen is. En hoe het in de Tweede Wereldoorlog in handen van de nazi's kwam. |
 |
Charlotte Mutsaers – Koetsier Herfst, 2008 Maillot, een schrijver met een schrijfblokkade, weduwnaar van de kat Grappa, liefhebber van biefstuk, pleegt seks met een gevonden Nokia mobieltje (het vrouwelijke equivalent van zijn eigen gsm die hij daarna ‘Nokius’ noemt). Door deze Nokia ontmoet hij Adolphe, een lid van het kreeftenbevrijdingsfront. Hij raakt verslaafd aan haar en is onwaarschijnlijk afhankelijk; zij strijdbaar, agressief, heers- en genotzuchtig. Hun relatie munt uit in (plas)sex (met een foto op haar nachtkastje van Osama Bin Laden, die zij als dichter vereert) en eindeloos gekift en geruzie. Kortom: vormen van communicatie, met nu eens de vrouw als macho. De wat magere plot bestaat voornamelijk uit beider gang door een bizarre wereld. Met de tocht naar Oostende, waar zij haar kreeftbevrijdingsacties zal uitvoeren, als huwelijksreis. Er bestaat geen ander verhaal waarin een Nokia met zoveel bronst en hartstocht wordt bejegend, en waarin de Finse Nokia-baas Jorma Ollila als een god wordt aangeroepen. Hysterie, opwinding, (plas)seks, (uitwassen van) dierenactivisme tuimelen over elkaar heen in deze fantasierijke, soms humoristische, maar vooral grillige roman. |
 |
Gil Courtemanche - Een mooie dood, 2005 Een cholerisch type, die Anatole Lévesque, een leven lang vrouw en negen kinderen koeionerend, maar inmiddels, Parkinson-patiënt en lijdend aan een spraakstoornis, afgetakeld tot een gulzige terminale stakker. Zo is de situatie op dit incidentrijke plenaire kerstdiner, dat bij de verteller, oudste zoon André van 60, ambivalente gevoelens oproept. De vernederingen uit het verleden afgezet tegen het meelijkwekkende decorumverlies hier en nu. De Canadese romancier en essayist Courtemanche (1943), eerder succesvol met het docudrama over de Rwandese genocide "Een zondag aan het zwembad in Kigali"*, mengt zich met deze roman, klucht en tragiek geraffineerd afwisselend, in het debat over de weldadige levensbeëindiging. Poneert neefje William (alias Sam) aanvankelijk: "Als goed doen hetzelfde is als doodmaken, dan wil ik het niet", vervolgens concludeert hij toch, rationeel en emotioneel in discussie met oom André, dat het aan opa opgedrongen sobere regime diens lijden alleen maar verdiept. Een "boeddhistische" uitweg dient zich aan. Een wijs betoog met een verrassend einde. |
 |
Natalie Koch - Streken, 2006
Debuutroman van de Nederlandse musicologe (1966). De beroemde cellist Arthur Bronckhorst, een veertiger, ontmoet wanneer hij in Londen een master-class geeft de jonge zeer talenvolle celliste Chrissie. Hij biedt aan haar les te geven, maar wordt ook verliefd op haar. Tegelijk ervaart hij dat hij zelf over zijn muzikale top heen is. De relatie die hij met Chrissie krijgt, raakt al spoedig verstoord. De geschiedenis, waarin het cellospelen een centrale rol speelt, ontwikkelt zich verder in de richting van berusting en verzoening, waarbij het meeste wel op zijn plek valt en Chrissie na een persoonlijke crisis te hebben doorgemaakt, toch de weg naar een cello-top hervindt. Het verhaal wordt met veel inleving en goede waarnemingen verteld, maar wanneer eenmaal de verrassingen in het plot achter rug zijn, zakt het af en toe in. |
 |
Stefan Bollman - Vrouwen die lezen zijn gevaarlijk, 2005
Boek over de lezende vrouw als thema in de Westerse schilderkunst en de fotografie van de middeleeuwen tot heden. In de inleiding door de Belgische schrijfster Kristien Hemmerechts en een essay over de geschiedenis van het lezen in de kunst worden verschillende aspecten hiervan op een frisse wijze belicht. Hierop volgt de behandeling in beeld en commentaar van een verrassende variatie aan schilderijen, tekeningen, etsen en foto’s met lezende vrouwen (in totaal 54) van kunstenaars van verschillende nationaliteiten en tijden, waaronder beroemde als Michelangelo, Rembrandt, Van Gogh en Matisse, maar ook aardige voorbeelden van minder bekende, verdeeld in 6 chronologische hoofdstukken die steeds beginnen met een vergroting van een detail en een korte introductie over het lezen in de behandelde periode. Rijk geïllustreerd met fraaie en grote foto’s (vele paginagroot, diverse van details over 2 pagina’s) in kleur en enkele in zwart-wit. Met fotoverantwoording en beknopte literatuurlijst. Mooi, boeiend geschreven lees- en kijkboek, voor een breed publiek geïnteresseerd in kunst en lezen.
|
|
Inge Diepman en Sylia de Graaf - Diep, 2007 Presentatrice Inge Diepman (Herexamen, Het Zwarte Schaap, Het zesde zintuig) en haar partner Sylia de Graaf (journaliste, redacteur, werkte o.a. bij het NOS radionieuws) schreven samen deze roman, gebaseerd op hun eigen ervaringen. Twee vrouwen, tv-presentator Britt en Paula hebben samen een driejarig dochtertje, Ingeborg, en willen heel graag nog een tweede kind. Na een moeizame zwangerschap van Britt wordt hun zoontje David veel te vroeg geboren, en overlijdt na vijf weken. Hun wereld stort in. Britt en Paula vertellen beurteling over de vroeggeboorte van David, de vijf weken die ze samen met David mogen meemaken en de verschrikkelijke tijd daarna. Ze schrijven over hun eigen gevoelens en ervaringen, over dochter Ingeborg, haar reacties, en die van de omgeving, goede en slechte zoals die van de verschrikkelijke rouwtherapeute waarbij ze terecht komen. Een goede, soepel geschreven, toegankelijke roman waarin een waargebeurde, persoonlijke tragedie op een heel directe, aangrijpende en ontroerende manier, zonder sentimentaliteit en met humor en ironie is gefictionaliseerd. Diepman en De Graaf hebben drie kinderen: Dagmar (9), hun overleden zoontje David, en Boaz (3). |
 |
Anne Provoost - In de zon kijken, 2007 Van deze Vlaamse auteur (1964) verschenen eerder vier veelbekroonde ‘cross-over’ adolescentenromans. Hoofdfiguur in deze psychologische roman voor volwassenen is Chloë, ca. 9 jaar oud, die met haar ouders en halfzus op een boerderij in de Australische outback woont. Als haar vader sterft na een val van zijn paard, probeert elk gezinslid op eigen wijze het verlies te verwerken. Met kinderlijke maar vlijmscherpe blik observeert Chloë haar rouwende moeder die op haar beurt haar dochters bekijkt met ogen, getekend door ziekte en verlies. Als halfzus Ilana naar haar vader in de stad trekt, blijft Chloë alleen achter met een halfblinde moeder op een farm die steeds verder verloedert. Het zijn de kleine, raak geobserveerde details die de kijkende personages (en lezers) duidelijk maken hoe beklemmend angst en verdriet toeslaan. Op het einde accepteert de moeder haar meervoudige verlies. Deze intense, confronterende roman, waarin vanuit een kinderlijk perspectief rouw in beeld wordt gebracht, dankt zijn slagkracht vooral aan de uitgepuurde, ingehouden, impliciete vertelstijl. |